Οι εξελίξεις αυτές αποτελούν τα τελευταία επεισόδια της επιχείρησης ανασύνταξης-ανασύνθεσης της κεντροαριστεράς. Το μεγάλο κενό στο συνεχές του πολιτικού φάσματος, η τρύπα στο κέντρο ανάμεσα στη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ επιχειρείται -με αρκετό σπρώξιμο, είναι αλήθεια, μέσα και έξω από τη χώρα- να καλυφθεί. Οι εκλογές του Μαΐου θα αποτελέσουν ένα «μαγειρείο» λύσεων για τα αφεντικά του τόπου και οι δυνάμεις αυτές πασχίζουν να υπάρχουν και σε όσο δυνατόν περίοπτη θέση στο μετεκλογικό «μενού».
Πηγή των εξελίξεων αυτών είναι η κατάσταση που βρίσκεται το πολιτικό σύστημα στη χώρα. Δεδομένη -παρά τη στήριξη του κέντρου Σαμαρά- η παρατεινόμενη και συχνά εντεινόμενη αστάθεια που το διατρέχει οριζόντια και κάθετα. Στη βάση αυτής της ανισορροπίας που συχνά πυκνά στο φόντο των διεθνών ανταγωνισμών και πιέσεων παίρνει χαρακτηριστικά ανοιχτής πολιτικής κρίσης, αναζητούνται σημεία σταθεροποίησης και ισορροπίας, νέοι συμβιβασμοί και φυσικά οι φορείς («νέοι» ή παλιοί) που θα φέρουν σε πέρας το έργο αυτό. Κομμάτι αυτών των ανακατατάξεων και αναδιαμορφώσεων στο πολιτικό σκηνικό και οι εξελίξεις στη λεγόμενη κεντροαριστερά.
Στόχος της επιχείρησης αυτής η συγκρότηση κεντροαριστερού πόλου, σαν απαραίτητος όρος για τη κατασκευή δεξαμενής συλλογής της λαϊκής οργής, σαν αμορτισέρ ανάμεσα σε Σαμαρά και Τσίπρα. Είναι σαφές ότι η λύση ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις δεξιές μετατοπίσεις του, τις συστημικές προσαρμογές του και τους όρκους πίστης στο πλαίσιο της εξάρτησης (Ε.Ε-ΗΠΑ), εξακολουθεί να αποτελεί μια «αναστάτωση» για τα ξένα αφεντικά, μια «αβεβαιότητα» για τους ντόπιους παράγοντες του συστήματος. Μέχρι λοιπόν να ολοκληρώσουν τη συμμόρφωση του ΣΥΡΙΖΑ και να αισθανθούν βέβαιοι για τα αποτελέσματα της «αριστερής» διακυβέρνησης, επιλέγουν να στηρίξουν και να προβάλουν δοκιμασμένες συνταγές για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους.
Τα σχήματα της «κεντροαριστεράς» μπορούν να παίξουν το ρόλο του μπαλαντέρ σε επόμενες κυβερνητικές λύσεις συνεργασίας είτε με το Σαμαρά είτε με το Τσίπρα. Επιδιώκεται παράλληλα να στηθούν εμπόδια στην άλωση του χώρου από το ΣΥΡΙΖΑ, κόβοντας παράλληλα ψήφους από αυτόν, κονταίνοντας το μπόι του. Και φυσικά να παίξουν το ρόλο των αναχωμάτων στην εκλογική έκφραση της λαϊκής δυσαρέσκειας.
Η ανάδειξη της κεντροαριστεράς ως αξιόπιστου πόλου του συστήματος έχει ως όρο τη διάσωση, ύπαρξη και ανάδειξη αντίστοιχα των τριών σημερινών φορέων του χώρου. Και αυτή περνάει από την Ευρώπη και το ντόπιο κατεστημένο. Το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα (ΕΣΚ) ανέλαβε εργολαβικά τη στήριξη των Βενιζέλου και Κουβέλη. Καλεσμένος ο πρώτος στο συνέδριο του ΕΣΚ προσπάθησε να αντλήσει στήριξη από στους ευρωπαίους ηγέτες του χώρου, ενώ ο δεύτερος καλέστηκε και παρευρέθηκε σε φόρουμ της ευρωομάδας του ΕΣΚ. Η στήριξη και των δύο συνεχίστηκε με την επίσκεψη του υποψήφιου του ΕΣΚ για την προεδρία της Κομισιόν Μάρτιν Σουλτς στη χώρα μας και την εμφάνισή του στη συνδιάσκεψη της Ελιάς. Την επόμενη μέρα συναντήθηκε με τον πρόεδρο της ΔΗΜΑΡ κάνοντας ευχές για ενότητα στο χώρο. Από κοντά το «Ποτάμι» να γνωρίζει τεράστια προβολή από τα ΜΜΕ με σημαντικά δημοσκοπικά κέρδη ενώ ο γνωστός νεοφιλελεύθερος προσχωρήσας στο «Ποτάμι» Ν. Δήμου (πρώην Δράση του Μάνου) δηλώνει χωρίς ντροπή ότι το νέο κόμμα έχει σχέση με «ξένους επιχειρηματίες».
Μπορεί το εγχείρημα να έχει επιτυχία;
Η κοινωνική αναφορά του χώρου, τα μεσοστρώματα, είναι σε κατάσταση διάλυσης, ενώ και πολιτικά δεν διαφαίνεται καμιά αλλαγή μείγματος πολιτικής. Ίσα ίσα που η πολιτική αρπαγής πλούτου και δικαιωμάτων και από τα μεσαία στρώματα συνεχίζεται και εντείνεται. Από την άλλη όμως, οι εκλογές σε μια σειρά σωματεία και συλλόγους (Τεχνικό και Οικονομικό Επιμελητήριο, Δικηγόροι) και η επικράτηση σ’ αυτούς κεντροαριστερών υποψηφίων σίγουρα λειτουργεί ενισχυτικά στην υπόθεση. Επίσης, είναι υπαρκτές και μάλιστα σε κάποιους χώρους του Δημοσίου κυρίαρχες, κεντροαριστερές συνδικαλιστικές εκφράσεις. Τέλος, κεντροαριστεροί δηλώνουν οι δήμαρχοι των πέντε μεγαλύτερων δήμων της χώρας. Η υπόθεση δε ξεκινά από το μηδέν, υπάρχουν βάσεις στήριξης.
Βέβαια δεν ξεκινούν και οι τρεις συνιστώσες από την ίδια αφετηρία και δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι και οι τρεις θα τερματίσουν ώστε να συνεισφέρουν στη διαμόρφωση της συνισταμένης, του πόλου. Τα ποσοστά στις δημοσκοπήσεις μεταξύ των παλιών (ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ) και του «Ποταμιού» είναι αντιστρόφως ανάλογα. Η εκτίναξη του Θεοδωράκη οδηγεί(;) τους Βενιζέλο-Κουβέλη εκτός ευρωβουλής.
Η «Ελιά-Δημοκρατική Παράταξη» κατόρθωσε να φέρει ξανά μαζί το Βενιζέλο με τους πρώην υπουργούς του ΠΑΣΟΚ Λοβέρδο και Μόσιαλο και το Σημίτη αλλά να απομακρύνει το Χρυσοχοίδη και στελέχη γύρω από το Γιώργο Παπανδρέου. Δεν έχει τίποτα να προβάλει παρά τα μπάζα από την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ και αναδύει παρακμή. Ελπίζει στον αέρα που θα του δώσουν τα καθεστωτικά ΜΜΕ και στο Σαμαρά. Η ανάδειξη από τον πρωθυπουργό των ευρωεκλογών σε κριτήριο σταθερότητας της κυβέρνησης μπορεί να λειτουργήσει θετικά και να διασωθεί ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, μπορεί όμως και το ανάποδο.
Η «ΔΗΜΑΡ-Προοδευτική Συνεργασία» πάλι νιώθει καλύτερα. Αφού κατάφερε να ξεπεράσει το σκόπελο των «58» και υποδέχτηκε τους «ασώτους» (Παπαδόπουλο, Ψαριανό) ξανά στο κόμμα, επιδόθηκε στο αγαπημένο σπορ του χώρου, τις μεταγραφές ορφανών του ΠΑΣΟΚ (Καστανίδης, Μπεγλίτης, Κοππά). Προσπαθεί να αποτινάξει το βάρος της συμμετοχής της στην τρικομματική κυβέρνηση, κάνει προσεκτικά ανοίγματα προς ΣΥΡΙΖΑ και φοράει το κοστούμι της υπεύθυνης δύναμης και του αυθεντικού εκφραστή της κεντροαριστεράς. Κατηγορεί το κόμμα του Βενιζέλου για ενσωμάτωση στη ΝΔ, και το «Ποτάμι» σαν θολό απολίτικο κατασκεύασμα. Ελπίζει να εκλέξει ευρωβουλευτή και να εκλεγούν οι δήμαρχοι (Καμίνης, Μπουτάρης) που στηρίζει για να δηλώσει παρών στις 26 Μάη.
Το ερώτημα όμως παραμένει όσον αφορά τους παραπάνω. Πόσο πείθει και ελκύει το λαό μας η ανασύσταση της κεντροαριστεράς όταν γίνεται με παλιά υλικά και με «αγοραπωλησίες στελεχών». Περισσότερο απωθεί η στάση του πολιτικού κόσμου να γλύφει εκεί που πριν έφτυνε, να συμφωνεί σήμερα εκεί που χθες διαφωνούσε, να αποστασιοποιείται για να επιστρέψει ξανά, να συγκροτεί κόμματα-λύση τάχα για το λαό για να αναστείλει τη λειτουργία τους μετά. Αυτοί είναι οι πολιτικοί του καθεστώτος, χωρίς έρμα και ηθικό ανάστημα να προσπαθούν πάση θυσία να επιβιώσουν πολιτικά.
Τέλος, για το «Ποτάμι». Ακούμε από το Σταύρο Θεοδωράκη αυτή τη φορά, τα χιλιοειπωμένα κλισέ περί αλλαγών στο πολιτικό σύστημα, περί κοινωνίας των πολιτών, ΜΚΟ και άλλα τέτοια. Αν κλείσουμε τα μάτια νομίζουμε ότι ακούμε το Γιώργο Παπανδρέου (του οποίου διετέλεσε και «κηπουρός») πριν γίνει πρωθυπουργός. Αλλά και δω τα υλικά δεν είναι και τόσο νέα. Πέρα από τον Δήμου που προαναφέραμε, μαζί του είναι και άλλος γνωστός δημοσιογράφος, ο Τάσος Τέλογλου, ο καθηγητής Ν. Μαραντζίδης, γνωστός για την προσπάθεια αναθεώρησης της ιστορίας της αντίστασης του ΕΑΜ και προβολής των «κόκκινων» εγκλημάτων, ο πρώην πολίστας και νυν πανεπιστημιακός Μαυρωτάς, τσιράκι του Αρβανιτόπουλου ενάντια στους διοικητικούς του ΕΜΠ κ.λπ. Όσο για τον ίδιο τον «πρωταγωνιστή», το εξώφυλλο του περιοδικού «ΚΛΙΚ», που διηύθυνε το 1999, με την αμερικάνικη σημαία κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών της Γιουγκοσλαβίας, είναι ενδεικτική των προσανατολισμών του ιδρυτή του «Ποταμιού».
Τα τρία παραπάνω μορφώματα, ενώ συγκλίνουν πολιτικά στην αποδοχή του καθεστώτος της υποτέλειας και τα προγράμματά τους τέμνονται σχεδόν καθολικά, πορεύονται προς τις εκλογές του Μαΐου ανταγωνιστικά. Το καθένα από αυτά διεκδικεί καλύτερη θέση στην αναδιαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού. Η ζωή και η κάλπη θα δείξουν ποιες δυνάμεις, μέσα από ποια σχήματα ή συνδυασμούς σχημάτων θα παίξουν ρόλο στη συγκρότηση του κεντροαριστερού πόλου.
Το σίγουρο είναι ένα, ο λαός μας δεν έχει τίποτα να περιμένει από αυτό το συρφετό. Οι αγωνίες και τα συμφέροντά του είναι κόντρα και ενάντια στα «νέα» κεντροαριστερά σχέδια εγκλωβισμού του. Ο λαός πρέπει να ανοίξει και να βαδίσει στο δικό του δρόμο, με τα δικά του προτάγματα, συγκροτώντας το δικό του ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ και ΠΑΛΗΣ.
Προλεταριακή Σημαία
